به گزارش خبرگزاري فارس دوران هشت ساله دفاع مقدس يادآور خاطرات تلخ و شيرين زيادي است.
يكي از خاطرات تلخ اين دوران، فاجعه بمباران شيميايي شهر سردشت توسط هواپيما‌هاي عراقي است. اين حادثه نقض آشكار حقوق بين‌‌الملل بود، اما از سوي كشورهايي كه در طول دوران جنگ تحميلي از هيچ كمكي به عراق كوتاهي نمي‌كردند، مورد بي‌توجهي كامل قرار گرفت.
برابر با اسناد و شواهد موجود ارتش عراق از سال 59 تا 62 به صورت محدود و با اهداف بعضاً آزمايشي از اين سلاح‌هاي شيميايي استفاده مي‌كرد كه گزارش 10 الي 15 مرتبه استفاده محدود آن اعلام شده است.
از مهر سال 1362 رژيم بعثي در ابعاد گسترده‌تري استفاده از سلاح‌هاي شيميايي را آغاز كرد ولي شروع رسمي آن از بهمن و اسفند سال 62 و همزمان با عمليات خيبر بود كه از گازهاي خردل و تابون استفاده شده بود. از آن زمان به بعد تا پايان جنگ بلاانقطاع در عمليات از سلاح‌هاي شيميايي استفاده مي‌شد.
نقطه عطف استفاده از سلاح‌هاي شيميايي در شهرستان سردشت روي داد.
در ساعت 4:30 بعد از ظهر 7 روز هفتم تيرماه 1366 بمب شيميايي به سمت شهرستان سردشت شليك شد و 4 بمب به شهر و 3 بمب در روستاهاي اطراف فرود آمد.
در اين حادثه كه در روز بعد نيز تكرار شد، هواپيماهاي بمب افكن عراقي با بمب هاي شيميايي به چهار نقطه پر ازدحام و متراكم جمعيتي شهر سردشت حمله كردند و زن و كودك و خرد و كلان مردم بي گناه آن شهر و اطراف آن را آماج گازهاي كشنده و دهشتناك شيميايي قرار دادند.
تحقيقات كارشناسان بمب‌هاي شيميايي نشان مي‌دهد كه در بمباران سردشت و مناطق اطراف آن توسط بعثي‌هاي عراق در هفتم تير سال1366 (28زوئن1987 ) گاز خردل براي نخستين بار در تاريخ عليه غيرنظاميان به كار رفت و پس از آن بود كه فاجعه حلبچه در كردستان عراق رخ داد.
بر اساس آمار اعلام شده توسط بنياد شهيد، كل شهداي عمليات شيميايي در طول جنگ 2 هزار و 600 شهيد، تعداد كل مصدومان نظامي و غير نظامي 107 هزار نفر، تعداد جانبازان شيميايي - كساني كه در حال حاضر تحت پوشش سازمان امور جانبازان هستند - 45 هزار نفر و تعداد شهداي بمباران سردشت 109 نفر و تعداد مصدومان 7 هزار نفر ثبت شده است.
تعداد جانبازان شيميايي سردشت نيز يك هزار و 324 نفر ذكر شده كه از اين تعداد 847 نفر مرد و 477 نفر زن هستند

عکس مربوط به اثرات گازهای شیمیایی بر بدن

وقايع‌نگاري كوتاه از يك فاجعه‌ي از پيش تعيين شده

حلبچه

يك شركت توليد آفت‌كش هلندي در همان سال‌ها يك قلم سفارش از عراق دريافت كرد كه شامل صدها تن مواد اوليه تهيه گاز خردل، تابون و مقدار بسياري از مواد شيميايي ديگر بود. مدير شركت با نگراني به وزارت خارجه هلند مراجعه كرد كه آيا صدور اين همه مجاز است يا خير؟ به او مي‌گويند: «با اين مواد مي‌توان تمام درختان و بوته‌هاي سراسر خاورميانه را به مدت پنج سال سمپاشي كرد».
كار خريد مواد شيميايي از شركت‌هاي هلندي و آلماني نظير كارل كوهب كه پيش از آن با ساخت كارخانجات توليد سموم كشاورزي و حشره‌كش در سامرا و فلوجه آغاز شده بود به شدت ادامه مي‌يابد. ده‌ها شركت و كنسرسيوم آلماني از اقتصاد آزاد آلمان استفاده مي‌كنند و له‌له‌زنان به دنبال دلارهاي عراقي مي‌افتند. مقامات عراقي خونسردانه اطمينان مي‌دهند كه اينها براي مصارف صنعتي و كشاورزي است. اما كارخانجات موسوم به توليد مواد شيميايي آفت‌كش تنها پوششي براي توليد ايپريت(گاز خردل)، تابون، اسيد پروسيك و سيانور هيدروژن و در حقيقت زرادخانه شيميايي عراق بود.
بعث از نيروهاي بازمانده در آلمان نازي و تجربياتشان در توليد گازهاي عصبي و خفه‌كننده استفاده ‌كرد. در مجتمع عكاشات، القائم، سامرا و فلوجه روزانه صدها تن مواد شيميايي و گازهاي مرگبار توليد شد تا صدام به حشره‌كش مخصوص خود دست پيدا كند. روح هيتلر در حال بازگشت از دوزخ بود.
***
ماه مارس 1988 (اسفند 66) ايران در عمليات موسوم به والفجر 10با همكاري اتحاديه ميهني ضربه‌ي سنگيني بر ارتش بعث در كردستان عراق وارد آورد و در يك شرايط سخت آب و هوايي موفق شد شهر 70 هزار نفري حلبچه را تسخير نمايد. نزديك اين شهر درياچه‌اي است موسوم به درياچه سد دربنديخان و اهميت آن براي عراق نيز از همين‌جا ناشي مي‌شد. كافي بود ايرانيان براي پايان دادن به جنگ، سد درياچه را بشكنند تا چهار ميليارد متر مكعب آب پشت اين سد استان‌هاي ديالي و بغداد و چند استان ديگر عراق را زير آب ببرد.
صدام از همكاري كردها با ايران خشمگين شد و فرمان مرگ تمام مردم حلبچه را صادر كرد. روز 16 مارس 1988 پنجاه فروند هواپيماي ارتش بعث كه هر يك چهار بمب شيميايي به وزن 500 كيلوگرم محتوي گازهاي مرگبار سارين، تابون و خردل داشتند، براي اولين بار در تاريخ شهري را بمباران شيميايي كردند كه حتي شهر دشمن نبود. در اين جنايت ضدبشري كه به دستور مستقيم صدام صورت گرفت، 5000 انسان غيرنظامي با پيكرهايي تاول‌زده و كبود شده، قتل‌عام و 7000 نفر مادام‌العمر معيوب و فلج شدند... آنجا حلبچه بود و ديگر هيچ.
***
حلبچه در واقع پيشمرگ ايران شد. حلبچه در سلاخ‌خانه‌ي تاريخ، ذبح و قرباني شد تا امروز ما در صلح و آرامش زندگي كنيم. سه رويداد عمده 1- بمباران شيميايي حلبچه 2- تسخير فاو 3- حمله به هواپيماي ايرباس ايراني توسط آمريكا و برخي عوامل بين‌المللي ديگر، از عواملي بودند كه موجب شد ايران با وجود برتري در سال‌هاي آخر جنگ، قطع‌نامه 598 را بپذيرد. بازتاب خبري جنايت حلبچه و قساوت ناباورانه‌ي صدام، نيروهاي ايراني و كرد را مبهوت كرده و ايجاد وحشت كرده بود. روحيه‌ي نيروها به محض هر عبور هواپيما و انفجاري به شدت پايين مي‌آمد و ادامه جنگ با اين وضعيت ممكن نبود چرا كه صدام جنگ شرافتمندانه سرش نمي‌شد و نظام بين‌المللي هم بر اين جنايات چشم پوشيده و طرف عراق را گرفته بود.
به احترام انسان‌هاي بي‌گناهي كه فارغ از نژاد و زبان، جان باختند تا ما آسوده باشيم و به احترام قربانيان كشتار حلبچه، كلاه‌هايمان را برداريم.

دخترك 6 ماهه نوباوه در گهواره به خواب رفته بود كه ناگهان صداي غرشي رعد آسا و پشت بند آن ابري سپيد و سپس بوي سير و ليمو، در فضاي شهر و روستا پيچيد.
پس از لحظه‌اي صداي ضجه و گريه دخترك فضاي بهت آور، موهوم توام با ترس را شكست، او همچنان مي‌گريست اما كسي نبود او را آرام كند، نه مادر به بالين او آمد، نه پدر و نه برادران و خواهرش. چرا كه آنان همگي شهيد شده بودند. دخترك بطور معجزه آسایی زنده ماند ، او اكنون نزديك 20 سال سن دارد.
اما در اثر آلودگی مواد شیمیایی پهلوی راست او دچار سوختگی و تاولهای شدیدی شد ، همان زمان عکسی از (دخترک 6 ماهه ) گرفته شد ، که امروزه به عنوان یکی از اسناد جنایات صدام محسوب می شود . همچنین قرینه چشم چپ او نیز به شدت آسیب دیده ضمن آنکه او با صدای خفه آلود مجبور است با دیگران صحبت کند و پس از کمی حرف زدن صدایش به خس خس و نفس زنان می افتد.
آري 19 سال پيش مصادف با هفتم تير ماه 1366 بود که نام سردشت به عنوان نخستين شهر دنيا ، آلوده به سلاح مرگ باري شد كه دستاورد بشر متمدن در قرن بيستم بود. همزمان چند روستاي ديگر در اطراف اين شهر و همچنين روستاي زرده گيلانغرب نيز اين داغ ننگين رژيم بعث را بخود ديدند.
كاك هوشنگ از ساكنان روستاي بولحسن بمباران شيميايي را چنان نقل مي‌كند، آن روز وقتي هواپيما‌ها در آسمان روستا ظهر شدند، مردم بنابه عادت خويش يا به زيرزمين، يا مكان‌هاي گود، يا درون تنورهاي خاموش يا انبارهاي گندم و... پناه بردند يا به دشت رفتند. بسياري از مردم روستا، همچنان مشغول كار روزمره خويش بودند. ناگهان ميگ‌هاي عراقي شيرجه‌اي در آسمان روستا زدند و در نهايت بمب‌هايشان را بر سر روستا و شهر رها كردند اما همانند گذشته، صداي انفجار شنيده نشد بلكه جنس آن بمبها تنها از گرد و سپيدي مرگ آوري بود كه موجب مي‌شد بلبلان و پرندگان يكي يكي از روي شاخساران به پايين بغلطنند و جان دهند يا دام و طيور مردمان روستا كه سرمايه‌هاي آنها محسوب مي‌شدند چون برگ خزان به زمين مي‌افتادند و پس از دست و پازدن‌هاي دردآوري مي‌مردند.
چنين شد كه مردم از روي مرگ حيوانات و پرندگان و ريختن برگ درختان فهميدند بمباران شيميايي شده‌‌اند. پس از آن بود كه ناله‌هاي دلخراش، كور شدم، خفه شدم يا الله، يا رسول الله و سوختم، صداي عطسه و فرياد و ناله‌هاي ضجرآوري شنيده مي‌شد. از افراد پير و سالخورده گرفته تا جوان و طفلان بي‌گناه، در حالي كه دستشان را بر روي گلويشان قرار داده‌ بودند، به خواب ابدي رفتند. آنهايي كه ماندند مثل من، ناراحتي ريه، آسم، عفونت ريه‌اي، همراه با صداي خس خس سينه دچار شده‌اند. تا همراه هميشگي ما ماسك‌هاي سفيد ‌باشد و هر چند يكبار بايد عمل جراحي بر روي عضوي از دستگاه گوارش ما انجام شود. مرگ تدريجي را براي ما رقم زده، اين در حاليست كه اكثر مردمان روستا در اثر اين حادثه شهيد شده‌اند....
وقتي به درون روستاهاي بمباران شده شيميايي مي‌روي متاسفانه هستند بسياري از مردم روستا كه حتي نامشان جز جانبازان شيميايي و جنگي ثبت نشده. گلاله دختر كاك منصور كه امروز 22 ساله است پس از بمباران زخم كوچكي ناشی از مواد شیمیایی بر روي پاي چپ او بوجود ‌آمد ، او به دليل اينكه پدرش در خدمت مقدس سربازي و دفاع از كيان اسلامي بوده و همچنین نبود پزشك متخصص در منطقه در نتیجه به زخم پاي او كم توجهي می ‌شود و همين زخم كوچك موجب مي‌گردد كه آرام آرام بخش زیادی از پاي چپ و سپس پای راست او را فراگيرد. هر چند با هزينه شخصي پدر 7 بار عمل جراحي بر روي پاهاي گلاله در شهرهاي اروميه، سنندج، كرمانشاه انجام مي‌شود اما در نهايت پزشكان حرف آخر را به او مي‌زنند او بايد هر دو پاي خود را به دليل گسترش زخم و بيماري قطع كند. او اكنون در خانه جواني خويش را پشت پنجره كوچك منزلشان در روستاي بولحسن سردشت با آبدادن به گل‌ها و پرورش گل مي‌گذراند.
معصوميت از چشمان گلاله مي‌بارد. گويي با چشمانش اميدوار به محاكمه صدام خونخوار و جنايتكار – وزير دفاع رژيم بعث علي حسن المجيد (پسر عمومي صدام) و عدنان ديلمي‌هاي بعثي است. همان كساني كه دستور بمباران شيميايي را در سردشت، زرده گيلانغرب، پيرانشهر و سرانجام حلبچه صادر كردند. بی آنکه جهانیان بدانند مردم این شهرها چه فاجعه ای بر آنها گذشته است .

سكوت معنا دار رسانه‌ها
كارشناسان علوم ارتباطات مهمترين اهداف رسانه‌هاي جمعي را جلب و هدايت افكار عمومي مي‌دانند. هدايت افكار عمومي مي‌تواند در جهت حفظ قدرت، بهره‌برداري‌هاي سياسي و اقتصادي و منافع ملي و آگاه سازی ، سرگرمی و تبلیغات و... جريان يابد. در ميان اهداف رسانه‌هاي جمعي «خبر و اطلاع رساني» از وظايف بارز رسانه های جمعی محسوب مي‌شود.
در اين ميان واقعا سوالي كه همواره بدون پاسخ مانده ، اين مي‌باشد كه چرا رسانه‌هاي معتبر دنيا نسبت به اين جنايت مخوف صدام، سكوت كردند؟!
چرا حادثه بمباران شيميايي سردشت كه نخستين شهر در دنيا بود كه شيميايي شد، بايد تا اين اندازه از طرف تمامي رسانه‌هاي جمعي بايكوت خبري و سكوت قبرستاني همراه باشد؟ براستي چرا؟
چطور اگر حادثه‌اي براي فلان سوپر استار سينما پیش آید رسانه‌ها تا مدت‌ها بر روي موضوع مانور خبري، گزارش، تحليل، تفسير و... ارائه مي‌دهند. يا اگر مثلاً تعدادی نهنگ‌ به اصطلاح در سواحل دريا به گل بنشینند بسیاری از شبكه‌های خبري به اين موضوع مي‌پردازند.
اما در بخشي از كره زمين كه جمعي از همنوعان آنها چون برگ پاييزي خزان مي‌شوند و بي‌گناه جان به جان آفرين تسليم مي‌كنند و شهيد مي‌شوند، بايد چنين سكوت قبرستاني برقرار شود؟ چرا؟ براستی چرا؟
متاسفانه در اين بين رسانه‌هاي جمعی داخلي در سالهای گذشته نيز داراي قصورات مشهودي در انعکاس عمق فاجعه بوده‌اند و نتوانسته‌اند به رسالت خبري خويش عمل كنند.

طلوع جنايتكاري تا غروب خفت بار صدام
پس از آنکه در 17 ژوئيه 1968 كه رژیم میانه روی عبدالرحمن عارف کنار رفت و بعثي‌ها حاكم عراق شدند تا 8 آوریل 2003 مردم عراق و همسايگان آن تقريبا 38 سال حكومت نابخردان، حكومت و رژيمي كه جز نكبت، فقر، جنگ و خونريزي برای مردمان خود و منطقه هيچ حاصلي نداشت را ديدند. در این میان صدام 33 سال حاکم مستبد عراق بود و جنایات زیادی را مرتکب شد .
صدام در سال‌هاي حكومتش در حالي كه مي‌توانست به دليل دارا بودن دومين ذخاير نفتي خاورميانه، وجود آب‌هاي فراوان دجله و فرات و حاصلخيزي زمين‌هاي كشاورزي اين كشور و موقعيت استراتژيكي خاص در منطقه، وجود منابع غني معدني عراق را به گلستان تبديل كند. متاسفانه چنين نكرد و با پاره كردن قطعنامه الجزاير 1973، آهنگ حمله به سرزمين مقدسمان را رقم زد. اما پس از چندي نگذشت كه با شجاعت شيرمردان، شير زنان ايران اسلامي مواجه شد.
ارتش بعث كه داعيه چهارمين قدرت برتر نظامی دنيا را در سر مي‌پروراند خيلي زود مجبور شد، عقب نشيني از جبهه‌ها و مناطق تحت اشغال را بخود ببينند و به تبع آن دست به اقداماتي همچو بمباران مناطق مسكوني و یا بمباران شيميايي در جبهه‌ها دست يازد . استفاده از بمب‌هاي شيميايي در پيرانشهر، نزديك شهر سردشت و پنجوين در غرب كشور، سپس استفاده از بمب شيميايي در جزيره مجنون و دیگر خطوط مرزي از غرب و جنوب گرفته تا فاو و... را رقم زند.
بعثي‌ها به قدري جنایتکارانه عمل كردند كه جاي هيچ حرف و حديثي را باقي نگذاشت به نحویکه مردم مناطق غرب كشور كه استان‌هاي كرمانشاه، ايلام، كردستان و آذربايجان غربي را شامل مي‌شود تا خوزستان دلاور همگي بمبارانهای وحشيانه جنايتكارانه هواپيماهاي سوپر اتاندارد فرانسوي، ميگ و توپولوف‌هاي روسي، در اين اواخر ميراژهاي 2000 و 4000 فرانسه را چشيدند و بسياري از مدارس بمب‌هاي خوشه‌اي كه شكل T لاتين بودند و رنگ آنها سربي رنگ بود با جلدي و پلاستيكي قهوه‌اي و نوارهاي سپيدي كه در انتهاي آن قرار داشت از بمب اصلي جدا مي‌شد و لحظه‌اي بعد فضاي شهر را به رنگ خون بدل مي‌كرد بسیار ديدند. در اثر اين جنايت‌ها بسياري از بيمارستان‌هاي آن شهرها در سرخي شهادت مستغرق شدند. جنون بيش از حد صدام در نهايت موجب شد تا وي دستور بمباران شيميايي شهرهاي مسكوني را صادر كند. هر چند حاكمان پيشين عراق در 17 ژوئيه 1925 در كنفرانس خلع سلاح ژنو، پروتكل منع كاربرد سلاح‌هاي شيميايي و بيولوژيك را به همراه 39 كشور ديگر جهان امضا كردند. اما عطش خون موجب شد تا شهر سردشت و روستاهاي اطراف آن و روستاي زرده گيلانغرب كرمانشاه در يكي از روزهاي گرم تابستان ناگهان چادر مرگ بر سرشان كشيده شود.
بسياري از ساكنان اين مناطق تمام اقوامشان را از دست داده‌اند و اكنون تنها اسمي از آنها باقي مانده به هر حال گذشت روزگار به كسي كه داراي ده‌ها كاخ افسانه‌اي بود چنين كرد كه او همانند كارتون خواب‌هاي معتاد ، دیوانه يا انسان‌هاي بدوي غارنشین سرانجام از حفره‌اي كه شبيه لانه حيوانات بود توسط سربازاني ناشناس بيرون آورده شود و سپس مورد معاينه قرار گيرد. جنایت و فاجعه سردشت نیز حاصل همین خونخواری صدام بود .

سردشت داغ ننگي بر پيشاني رژيم بعث
متاسفانه به رغم اينكه شهري همچون سردشت و روستاهاي اطراف آن و روستاي زرده گيلانغرب كه مورد هجوم بمب‌هاي شيميايي از نوع خردل، گاز اعصاب، وياكس (وي اكس) و تالون، سارين، سولفو موستارد (عامل تاول زا) قرار گرفتند و عواقب بسيار خطرناكي در كوتاه مدت، ميان مدت و بلند مدت براي مردمان اين مناطق رقم زده يا بعدها بهمراه داشته است ، به نحویکه در روستای زرده گیلانغرب در خانواده ای چند تن از اعضای آنها دارای ناراحتی اعصاب از نوع مزمن شده اند . بايد سوال كرد كه براستي مسئولان وقت در حوزه وزارت امور خارجه چه اندازه سعي كردند تا حقانيت و مظلوميت ما را به گوش جهانيان برسد؟
وزارت بهداشت در خصوص اعزام و استقرار پزشكان متخصص و چك‌هاي ممتد مصدومان شيميايي چند درصد موفق عمل كرده؟ بنياد جانبازان و ايثارگران تا چه ميزان توانسته مشكلات مردم اين مناطق را رفع كند؟
مسئولان وزارت خارجه چه اقدامي براي محكوميت صدام حسين و ارائه كيفرخواست به دادگاه انجام داده‌اند؟ خوشبختانه بايد اذعان داشت پس از فراموشي‌هايي كه قبلا از سوي مسئولان روا شد مجلس هفتم در نخستين روزهاي سال 84 توسط نماينده مردم سردشت در مجلس شوراي اسلامي با ارائه طرح سئوالي خواستار توضيح و پيگيري كمال خرازي وزير وقت امور خارجه كشور در خصوص بمبارانه شيميايي سردشت در سال 66 در خصوص اخذ غرامت، براي خانواده شهدا و مصدومان و مجروحان حادثه شد، در نهايت مقرر شد هياتي متشكل از كميسيون امنيت ملي و سياست خارجي مجلس، وزارت امور خارجه، وزارت كشور، بنياد امور ايثارگران جهت بررسي موضوع به شهرستان سردشت بروند. راهكارهايي را جهت كمك به مردم و تسريع در حل مشكلات آنها بيابند.
اميدواريم هيات هر چه سريع‌تر نتيجه كار را به مطبوعات و افكار عمومي ارائه دهند.
نكته حايز توجه اينكه براساس شواهد و مستندات موجود شهرستان سردشت از كمبود پزشك متخصص براي رسيدگي به حادثه ديدگان و مصدومان شيميايي در رنج و كمبود است. به نحوي كه اگر بيماران نياز به اقدامات تخصصي باشند، به دليل نبود امكانات پزشكي، بيمارستان مجهز بيماران مجبورند به شهرهاي از جمله تهران، شيراز، اصفهان و... بروند.
در صورتي كه در طول اين سال‌ها به دليل حجم گسترده بمباران شيميايي كه از سال 61 در منطقه پيرانشهر صورت گرفت و حادثه سردشت و زرده گيلانغرب شكل گرفت بايد لااقل مركز تحقيقاتي و پژوهشي و درماني در سنندج، اروميه يا خود سردشت (هيروشيماي دوم) راه‌اندازي مي‌شد؟
براساس اظهارات پزشكان متاسفانه، بمب شيميايي عواقب بلند مدت بسيار خطرناكي بهمراه دارد كه از آن جمله مي‌توان شيوع سرطان، از نوع سرطان روده بزرگ تا افزايش سقط جنين، نازايي، نقايص مادرزادي و سرطان خون اشاره كرد.
به نظر مي‌رسد بايد تحقيقاتي در خصوص افسردگي كه بطور قطع در سطح منطقه شيوع يافته صورت گيرد، بايد در ارتباط با سرطان‌ها، نقايص مادر زادي، افزايش سقط جنين و... كه رخ داده بررسي شود دولت چه اقداماتي تاكنون انجام داده است؟!
آيا گروه‌هاي پزشكي – تحقيقاتي براي بررسي علل و راه‌هاي مقابله و پيشگيري از اين موارد به منطقه اعزام شده‌اند؟ اگر آري چه اقداماتي انجام داده‌اند؟ آيا وزارت جهادكشاورزي و وزارت نيرو آلودگي احتمالي خاك و آب منطقه را تحت نظر و دقت دارند؟ اگر آري، آيا آب مناطق آلوده به بمب شيميايي مشكلي ندارد؟! آيا بانك‌ اطلاعاتي از بيماران شيميايي در دست تهيه دارند؟
به نظر مي‌رسد صدا و سيما در خصوص تهيه فيلم از جنايتي به اين وسعت قصور ورزيده؟ براستي چرا نبايد در ارتباط با اين مقوله فيلم سينمايي در خور توجه تهيه نشود؟ و ده‌ها چراي ديگر...
به هر حال اميدواريم دولت به خصوص وزارت بهداشت و درمان، سازمان بنياد شهيد و جانبازان و ايثارگران، وزارت كشور، وزارت نيرو، وزارت جهادكشاورزي و سازمان صدا و سيما نسبت به حادثه وحشتناك مناطقي كه طعم تلخ و گزنده، دردناك و مرگ‌آفرين بمباران شيميايي را چشيده‌اند با جديت بيشتري برخورد كنند.

به بهانه بيستمين سالگرد بمباران سردشت؛

سردشت؛ اوج مظلوميت ملت ايران

خبرگزاري فارس: نماينده انجمن دفاع از حقوق مصدومين شيميايي، مردم سردشت را اوج مظلوميت ملت ايران توصيف كرد

به گزارش خبرنگار سياست خارجي خبرگزاري فارس، بمباران شيميايي شهر سردشت توسط عراق در هفتم تير 1366 فجيع ترين و وحشتناك ترين تهاجم از اين نوع بود كه سبب كشته و مجروح شدن عده بسياري از مردم غير نظامي شد. جمهوري اسلامي ايران شهر سردشت را نخستين شهر قرباني جنگ افزارهاي شيميايي در جهان بعد از بمباران هسته‌اي هيروشيما ناميد كه به «هيروشيماي سوم» معروف شد.
در اين حمله رژيم عراق چهار نقطه شهر كردنشين سردشت را هدف حملات شيميايي قرار داد كه منجر به شهادت و مصدوميت تعداد كثيري از هموطنانمان شد.
تأثير گازهاى خردل در سردشت تا آن حد بود كه پس از گذشت شش ماه از اين بمباران نيروهاى سازمان ملل اعلام كردند كه هنوز اثرات اين گاز مخرب در منطقه وجود دارد. از زمان وقوع اين حملات تا سال 2001 نيمى از بيماران شيميايى غير نظامى جان باخته‌اند، تعدادى دچار عارضه‌هاى تنفسى، پوستى، نابارورى، بيمارى‌هاى روانى چون فراموشى و افسردگى شدند و اما هنوز اثر حملات مخرب ارتش عراق بر مردم غير نظامى و بى دفاع ايران قربانى مى‌گيرد.
به بهانه بيستمين سالگرد بمباران شيميايي سردشت گفتگويي با عبدالرحيم كريمي واحد نماينده انجمن دفاع از حقوق مصدومين شيميايي داشتيم كه در پي مي‌آيد.
وي در اين گفتگو عنوان مي‌كند كه انتظارات مصدومين شيميايي سردشت پس از سپري شدن 20 سال هنوز مرتفع نشده است.
كريمي واحد با بيان اين مطلب كه «مسئولين نبايد بمباران شيميايي سردشت را تنها در روز هفتم تير به خاطر بياورند» گفت: آنان بايد بدانند مصدوم شيميايي 365 روز سال را با درد شيميايي سپري مي‌كند.
نماينده انجمن دفاع از حقوق مصدومين شيميايي سردشت تصريح كرد: انتظار مصدومين شيميايي سردشت اين است كه حداقل امكانات دارويي و پزشكي در شهري با بيش از 8 هزار نفر مصدوم شيميايي فراهم شود.
كريمي واحد با طرح اين سؤال كه آيا كساني كه با درد دست و پنجه نرم مي‌كنند، حقشان نيست كه راحت‌تر زندگي كنند؟ مي‌گويد: در حال حاضر 1600 نفر از مصدومين تحت پوشش بنياد جانبازان قرار گرفته‌اند و تنها همدلي و همكاري برخي مسئولين باعث شد تا اين تعداد نيز تحت پوشش بنياد امور جانبازان و ايثارگران قرار گيرند.
نماينده انجمن دفاع از حقوق مصدومين شيميايي سردشت با استناد به آمارهاي وزارت خارجه خاطرنشان كرد: طي سندي كه از سوي وزارت امور خارجه در سال 66 به سازمان ملل ارائه شد، تعداد مصدومين شيميايي 4500 نفر اعلام گرديد، اما آمارهاي غيررسمي اين تعداد را بالغ بر 8000 نفر را اعلام مي‌كند.
كريمي واحد با بيان اينكه 20 سال كم توجهي به مردم سردشت كافي است، اظهار داشت: ايران در مورد اقدامات انجام گرفته براي مصدومين شيميايي بايد از تجارب ديگر كشورها استفاده كند.
وي خاطرنشان كرد: هيروشيما 60 سال پيش بمباران اتمي شد، اما بدون استثناء مراسم‌ سالگرد بمباران هيروشيما در اين منطقه برگزار شده است.
كريمي واحد با بيان اينكه «سردشت مظلوميت يك ملت را در طول تاريخ نشان مي‌دهد» تصريح كرد: انتظار ما از دست اندركاران اين است كه مراسم‌ مربوط به بمباران شيميايي سردشت در اين شهر برگزار شود، چرا كه در اين صورت مراسم‌ كارايي لازم را خواهد داشت.
وي با انتقاد از كم توجهي برخي مسئولان نسبت به واقعه سردشت اظهار داشت: مسئولين قوا بايد حداقل در مراسمي كه به اين مناسبت برگزار مي‌شود، حضور يابند.
كريمي واحد خاطرنشان كرد: در اين موقعيت حساس جهاني بايد افكار عمومي را به سمت سردشت سوق دهيم، چرا كه سردشت محوريت مظلوميت ملت ايران است.
وي اضافه كرد: ما بايد از جانبازان شيميايي همانند يك موزه نگهداري كنيم تا بتوانيم مسائل و مشكلات آنان را به نسل‌هاي آينده منتقل كنيم.
نماينده انجمن دفاع از حقوق مصدومين شيميايي سردشت با بيان اين كه ايران قرباني سلاح‌هاي شيميايي غير متعارف شده است، گفت: ما بايد اين مسئله را دستاويزي قرار دهيم، چرا كه اكنون در سطح جهان ما را متهم به غير صلح آميز بودن برنامه هسته‌اي‌ مي‌كنند.
وي خاطرنشان ساخت: فراموش نكنيم كه مصدومين شيميايي سردشت باعث صدور اولين حكم قضايي به نفع ايران شدند.
كريمي واحد در پايان روي سخن خود را خطاب به كشورهاي غربي قرار داد و گفت:‌ بدانيد كه ايران نمي‌تواند سازنده سلاح‌هاي شيميايي باشد، چرا كه خود قرباني بمباران شيميايي شده است.

عکس مربوطه

انتهاي پيام/2

خبرگزاري فارس: «آن‌جا كه برف‌ها آب نمي‌شوند» به قلم «كامران محمدي» نوشته شد؛ اين رمان درباره بمباران شيميايي سردشت است كه در سال 1366 توسط عراق در اين شهر مرزي ايران اتفاق افتاد

نويسنده «آن‌جا كه برف‌ها آب نمي‌شوند» كه فارغ‌التحصيل روان‌شناسي است، در گفت‌وگو با خبرنگار ادبي خبرگزاري فارس، اين رمان را روان‌شناختي توصيف كرد و گفت: تمام تلاش‌ من اين بود كه در اين رمان به صورت جدي از روان‌شناسي استفاده كنم.
محمدي با بيان اين‌كه اين رمان اكنون در مرحله ويرايش فني است و هفته آينده به نشر «چشمه» سپرده مي‌شود، افزود: بمباران شيميايي سردشت محور اصلي رمان است، اما داستان در تهران و طي سه روز اتفاق مي‌افتد.
اين داستان‌نويس ادامه داد: من براي نوشتن اين رمان، به اطلاعاتي درباره بمباران شيميايي سردشت نياز داشتم، كه علاوه بر مطالعه در زمينه اين بمباران وحشيانه، با بازماندگان و حتي پزشكاني كه مجروحان اين حادثه را معالجه كرده بودند، ديدار و گفت‌وگو كردم.
محمدي درباره حجم و نوع نثر اين رمان اضافه كرد: اين رمان كه به سه بخش و بيست فصل تقسيم شده، حدود 150 صفحه خواهد داشت. سعي كرده‌ام از زبان و نثر بسيار ساده و در عين حال جذاب استفاده كنم تا رمان براي مخاطب خوش‌خوان باشد.
اين نويسنده كه متولد 1350 است، پيش از اين مجموعه داستان «خدا اشتباه نمي‌كند»، داستان كودك «دفترچه‌اي كه مثل هيچ دفتري نيست» و زندگي‌نامه داستاني «عبدالعظيم غريب» را نوشته است.
بمباران شيميايي سردشت در آذربايجان غربي ايران از جمله جناياتي است كه توسط عراق در جنگ تحميلي رخ داد. اين بمباران، قبل از بمباران شيميايي حلبچه اتفاق افتاد.
سردشت بعدازظهر روز هفتم تير ماه سال 1366 در حالي كه جنگ در اوج خود بود، بمباران شيميايي شد و اولين شهري بود كه بعد از جنگ جهاني اول و تصويب كنوانسيون‌هاي منع سلاح‌هاي شيميايي مورد حمله شيميايي قرار گرفت و با توجه به گازهاي شيميايي استفاده شده، اين بمباران به مراتب بدتر و فاجعه آميزتر از بمباران حلبچه بود.
مردم در سردشت اطلاعي از عوارض و چگونگي مقابله با حملات شيميايي نداشتند و به همين دليل هزاران نفر قرباني اين حادثه شدند.

عکسهای مربوط

ابشار شلماش

۲

خانواده سبز : به منظور اعلام همدردي مردم ژاپن با اهالي شهر سردشت كه در سال ۶۶ مورد بمباران شيميايي رژيم صدام قرار گرفته است يك خيابان در شهر هيروشيما به نام سردشت نام گذاري مي شود. به گزارش واح مرکزي خبر رئيس انجمن دفاع از حقوق مصدومان شيميايي سردشت كه به عنوان نماينده مصدومان شيميايي براي شركت در مراسم شصتمين سالگرد بمباران اتمي هيروشيما عازم اين شهر مي شد گفت: مردم هيروشيما در پاسخ به اقدام شهروندان سردشتي كه يكي از خيابان هاي شهر را به نام هيروشيما نام گذاري كرده بودند تصميم گرفته اند همزمان با سالگرد بمباران اتمي هيروشيما يك خيابان را به نام سردشت نام گذاري كنند.

عکس مربوطه

50 هزار جانباز شيميايي در كشور داريم

خبرگزاري فارس: معاون بهداشت و درمان بنياد شهيد و امور ايثارگران با بيان اينكه طي 2 سال گذشته 14 هزار جانباز شيميايي شناسايي شدند، گفت: در حال حاضر 50 هزار جانباز شيميايي در كشور داريم.

به گزارش خبرنگار اجتماعي فارس، حسن عراقي‌زاده در نشست خبري كه امروز به منظور تبيين ابعاد فاجعه بمباران شيميايي توسط رژيم بعث عراق و نشان دادن مظلوميت مردم ايران به ويژه شهدا و مصدومان شيميايي در مجتمع شهيد رسول‌زاده برگزار شد، گفت: 7 تير 1366 يادآور يكي از دردآورترين و سياه‌ترين جنايت رژيم بعثي و همه عاملان غربي و شرقي در تاريخ اين سرزمين است.
وي با بيان اين‌كه بر اساس اسناد، كاربرد سلاح‌هاي شيميايي توسط دشمن بعثي سال‌ها قبل از جنگ جمهوري اسلامي ايران و عراق بود، اظهار داشت: رژيم عراق استفاده از سلاح‌هاي شيميايي را در داخل عراق به خصوص منطقه كردنشين به صورت محدود استفاده كرده بود.
عراقي‌زاده افزود: شواهدي در دست است كه دشمن بعثي از سال 59 تا 62 به صورت محدود و با اهداف بعضاً آزمايشي از اين نوع سلاح‌ها استفاده مي‌كرده كه گزارش 10 الي 15 مرتبه استفاده محدود اعلام شده است.
وي ادامه داد: از مهر سال 1362 رژيم بعثي در ابعاد گسترده‌تري استفاده از سلاح‌هاي شيميايي را آغاز كرد ولي شروع رسمي آن از بهمن و اسفند سال 62 و همزمان با عمليات خيبر بود كه از گازهاي خردل و تابون استفاده شده بود. از آن زمان به بعد تا پايان جنگ بلاانقطاع از در عمليات از سلاح‌هاي شيميايي استفاده مي‌شد.
معاون بهداشت و درمان بنياد شهيد و امور ايثارگران اضافه كرد: نقطه عطف استفاده از سلاح‌هاي شيميايي در شهرستان سردشت روي داد. در ساعت 4:30 بعد از ظهر 7 بمب شيميايي به سمت شهرستان سردشت شليك شد. 4 بمب به شهر و 3 بمب در روستاهاي اطراف فرود آمد.
وي با بيان اين‌كه دشمن دو هدف عمده از بمباران سردشت داشت، گفت: ايجاد رعب و وحشت در بين مردم، تزلزل در صف سربازان، پركردن تخت‌هاي بيمارستاني حتي در شهرهاي بسيار دورتر از جنگ و ايجاد نگراني در فرماندهان جنگي اهداف رژيم بعثي در بمباران سردشت بود.
عراقي‌زاده افزود: به رغم حمله سنگين سردشت، به ياري خداوند و با هوشياري همه نيروهاي رزمنده، هيچ خدشه و خللي در صف رزمندگان ما به وجود نيامد. ضمن اينكه بحث برخورد با سلاح‌هاي شيميايي به سرعت آغاز شد. به صورتي كه به سرعت عوامل به كارگرفته شده شناسايي و براي مبارزه با اين مواد شيميايي اقدام شد.
وي ادامه داد: در روزهاي آخر جنگ شاهد استفاده رژيم بعثي از گاز سارين بوديم كه آسيب بيشتري براي رزمندگان داشت. اما به سرعت پروتكل‌هاي درماني تدوين شد و به دست‌اندركاران بهداري آموزش‌هاي لازم داده شد. به طوري كه بعد از يكسال استفاده از گاز شيميايي و روش‌هاي درمان آن چيز غريبي نبود.
معاون بهداشت و درمان بنياد شهيد و امور ايثارگران با بيان اينكه هنوز اقدامات زيادي است كه براي نشان دادن عمق فاجعه بايد بر داريم.

* طي 2 سال گذشته 14 هزار جانباز شيميايي شناسايي شدند

معاون بهداشت و درمان بنياد شهيد و امور ايثارگران گفت: تعداد جانبازان شيميايي در كل كشور 50 هزار نفر است.
وي با بيان اينكه تعدادي از جانبازان شيميايي براي تشكيل پرونده مراجعه نكردند و برخي نيز مدارك كامل جانبازي را نداشتند، اظهار داشت: تعداد جانبازان شيميايي بيش از اين مقدار است.
عراقي‌زاده ادامه داد: تنها در سال 84 و 85، براي حدود 14 هزار جانباز شيميايي پرونده تشكيل شده است. ضمن اينكه از بعد از جنگ تا سال 85، 158 جانباز شيميايي شهيد شدند.
وي تعداد جانبازان شيميايي سردشت را يك هزار و 324 نفر ذكر كرد و گفت: از اين تعداد 847 نفر مرد و 477 نفر زن هستند.
معاون بهداشت و درمان بنياد شهيد و امور ايثارگران در خصوص درمان جانبازان شيميايي اظهار داشت: درمان جانبازان دركل در سه سطح شامل خدمات عمومي كه شامل همه جانبازان است، خدمات بيمه تكميلي و «خدمات براي گروه‌هاي خاص» است.
وي در خصوص خدمات درماني در شهرستان سردشت نيز گفت: يك پلي‌كلينيك رسيدگي به مصدومان شيميايي در سردشت فعاليت مي‌كند. البته يكي از مشكلات در شهرستان سردشت، عدم جاذبه كافي براي حضور دايم پزشكان متخصص است.
عراقي‌زاده افزود: سال گذشته با همكاري وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي يك متخصص داخلي و يك روانپزشك در آنجا به صورت دايم حضور داشتند اما جاذبه‌اي براي حضور دايم پزشكان متخصص نيست.
وي افزود: بيمارستاني بسيار مجهز توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي ساخت آن در شهرستان سردشت شروع شد و حدود 97 درصد آن نيز به اتمام رسيده است. در سفر استاني رئيس‌جمهور، وزارت بهداشت مكلف شد كه طي سال‌جاري عمليات ساخت بيمارستان را به اتمام برساند.

* اعزام جانباز شيميايي به خارج از كشور هنوز انجام مي‌شود

عراقي‌زاده در خصوص اعزام جانبازان شيميايي به خارج از كشور گفت: در همان سالهاي جنگ بحث‌هاي زيادي در مورد پروتكل‌هاي درمان جانبازان شيميايي بود. از سويي بايد اين اقدام دشمن به جهانيان نشان داده مي‌شد و روال اعزام ادامه داشت.
وي با بيان اينكه بحث مصدومان شيميايي در ايران وجود دارد، اظهار داشت: به همين دليل كشورها در تشخيص بيماري جانبازان شيميايي ناتوان هستند.
معاون بهداشت و درمان بنياد شهيد و امور ايثارگران اضافه كرد: در صورتي كه نياز به اعزام جانبازي به خارج از كشور باشد، كميته‌اي اين موضوع را بررسي مي‌كند كه هر سال حدود 20 جانباز براي اعزام به خارج از كشور اعزام مي‌شوند.
وي افزود: تمام هزينه اعزام جانبازان، توسط بنياد شهيد و امور ايثارگران پرداخت مي‌شود.
عراقي‌زاده گفت: تمام تلاش خود را به كار مي‌بنديم تا از تازه‌هاي درمان در جهان براي درمان جانبازان شيميايي بهره ‌ببريم.
وي در خصوص تأمين داروي جانبازان شيميايي اظهار داشت: بحث توليد، وارد كردن و توزيع دارو با وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي است.
معاون بهداشت و درمان بنياد شهيد و امور ايثارگران گفت: جانبازان حتي هزينه فرانشيز دارو را نيازي نيست كه پرداخت كنند.
وي ادامه داد: يك مشكلي كه در زمينه دارو وجود دارد اين است كه دارويي را وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي توزيع مي‌كند كه توليد كننده آن را جانبازان قبول ندارند و توليد كشور ديگري را خواهان هستند. در اين شرايط كميته‌ دارويي در بنياد شهيد و امور ايثارگران تشكيل شده و اين مورد را بررسي مي‌كند.

* پيشنهادي براي بعد از شهادت جانبازان شيميايي

عراقي‌زاده گفت: طبق قانون هر جانباز 70 درصد كه فوت كند، شهيد محسوب مي‌شود اما در خصوص مابقي جانبازان، بايد در كميسيون ويژه اين موضوع بررسي شود.
وي ادامه داد: در صورتي كه فوت ناشي از جانبازي باشد، شهيد محسوب مي‌شود.
معاون بهداشت و درمان بنياد شهيد و امور ايثارگران در پاسخ به اين سؤال كه گاهي اوقات بررسي اين كميسيون طول مي‌كشد، گفت: پيشنهادي را مطرح كرديم كه قطعه‌اي تحت عنوان ايثارگران در كنار مزار شهدا پيش‌بيني شود و جانبازان آنجا به خاك سپرده شوند.
وي افزود: اين طرح به تأييد رئيس بنياد شهيد و امور ايثارگران رسيده و مقرر شده است كه معاونت عمران و مسكن و معاونت پژوهش و ارتباطات فرهنگي روي آن كار كنند.
عراقي‌زاده در پاسخ به سؤال خبرنگاري كه عنوان مي‌كرد بيماري جانبازان شيميايي به فرزندان آنها منتقل مي‌شود، گفت: اصلا اينگونه نيست و تحقيقات نشان داده است كه به هيچ عنوان عوارض جانبازان شيميايي به فرزندان آنها منتقل نمي‌شود.
وي در پاسخ به اينكه چرا به فيلمي مانند «ميم مثل مادر» اعتراضي از سوي بنياد شهيد و امور ايثارگران صورت نگرفته است، گفت: متأسفانه برخي كارگردانان در ساخت فيلم مشاوره پزشكي و غيره نمي‌گيرند.
انتهاي پيام/

ژ